जमल तर


मधल्या एका दिवसात
कामाठीपुरात सकाळी सकाळी जा
जाऊन एक बच्ची आयटम शोध
रातची दमुन झोपली असली तरी उठव तिला
रेट लाव तिचा ‘आपा’कडे
अन निघ तिथुन तिचा हातात हात धरून
मनातली धग मिटल्याच स्वप्न आणि आनंद
कंडोमसोबत पैक करून Continue reading

Advertisements

सुना है…


कोई पहचान के पेड़ के नीचे
जगह बदलती छाव के नक्शों
में एक इन्सान के पौधे को देखा था
”बूटपॉलिश बूटपॉलिश”
बड़ा छोटासा पौधा था..
गर्मी से तप रहा था..सूरज से बच रहा था..
थोडा उसका बुरा लगा….थोडा किसीका गुस्सा आया..
मैंने बड़ी दयालु भाव से मेरे चमकीले जूते फिरसे चमकाए वहाँ..
मेरी नजर उसपे थी..उसकी मेरी बगल मे छुपी किताबो पे..
मैंने उसे एक किताब दी…. Continue reading

कोई तो शहर होगा


कोई तो शहर होगा जहाँ गुनेहगार डरता होगा
कोई तो डरपोक ईमान से सरोकार करता होगा

क्या लाश को खुद चलके जाना होगा कब्र तक?
कोई तो स्याना कंधो का कारोबार करता होगा Continue reading

कविता नाहीये !!


कसं कर माहितीये
आधी स्वत:चेच खर्डे कर
फाड
न जमल्यास
पुन्हा कर
अन स्वत:ला ओत
निवळशंख, अगदी खरीखुरी
स्वत:च्या मेंदूत,
किंवा आरश्यात
हवं तर कागदात
पेनाने जमेल तो आकार दे
स्वत:ला समजून घे आधी Continue reading

असं वाटलं ? तू पण ना !!


वाटलं?
काय वाटलं ?
मीच तो ?
छे छे !!

माझ सोड रे
अरे मी ठरवून लिहिता झालो
आंडू पांडू पण नाय,
चांगला सामाजिक कवी आहे (?)
पाहिजेल ते लिहून देतो
(पण) पाहिजेल ते घेतो
रोगासारख्या राईचा पर्वत करत नाही
आणि कधी चुकून झालाच
तर ती डोंगरे खोदून न्यायाचं कुपोषण दाखवत नाही Continue reading

..( आमीन )..


हर रोज बहलाता हूँ बच्चे को चाँद दिखाकर
एक दिन मै जरुर दूँगा उसे खिलौना लाकर

मै अबतक नहीं सिख पाया माँ बाप से सबकुछ
वे चालाकी से डकारते है आधे पेट खाकर Continue reading