बैठ जाता हूं मिट्टी पे अक्सर…


बैठ जाता हूं मिट्टी पे अक्सर क्योंकि मुझे अपनी औकात अच्छी लगती है..
मैंने समंदर से सीखा है जीने का सलीक़ा, चुपचाप से बहना और अपनी मौज में रहना ।।
ऐसा नहीं है कि मुझमें कोई ऐब नहीं है पर सच कहता हूँ मुझमे कोई फरेब नहीं है
जल जाते हैं मेरे अंदाज़ से मेरे दुश्मन क्यूंकि एक मुद्दत से मैंने न मोहब्बत बदली और न दोस्त बदले .!!.
एक घड़ी ख़रीदकर हाथ मे क्या बाँध ली.. वक़्त पीछे ही पड़ गया मेरे..!!
सोचा था घर बना कर बैठुंगा सुकून से. . पर घर की ज़रूरतों ने मुसाफ़िर बना डाला !!!
सुकून की बात मत कर ऐ ग़ालिब….बचपन वाला ‘इतवार’ अब नहीं आता |
शौक तो माँ-बाप के पैसो से पूरे होते हैं, अपने पैसो से तो बस ज़रूरतें ही पूरी हो पाती हैं..
जीवन की भाग-दौड़ में – क्यूँ वक़्त के साथ रंगत खो जाती है ?
हँसती-खेलती ज़िन्दगी भी आम हो जाती है.. एक सवेरा था जब हँस कर उठते थे हम
और आज कई बार बिना मुस्कुराये ही शाम हो जाती है..
कितने दूर निकल गए, रिश्तो को निभाते निभाते.. खुद को खो दिया हमने,
अपनों को पाते पाते.. लोग कहते है हम मुस्कुराते बहोत है, और हम थक गए दर्द छुपाते छुपाते..
“खुश हूँ और सबको खुश रखता हूँ, लापरवाह हूँ फिर भी सबकी परवाह करता हूँ..
मालूम हे कोई मोल नहीं मेरा, फिर भी, कुछ अनमोल लोगो से रिश्ता रखता हूँ…

 – हरिवंश राय बच्चन

बिन बोले बिन कहे


स्वानंद किरकिरे
स्वानंद किरकिरे

बिन बोले, बिन कहे सुने
बस हाथों में हाथ धरे
चार कदम बस चार कदम
इक सांझ चलोगे साथ मेरे??
गीली हथेली थाम के हम
नब्जों की लय पर डोलेंगे
कदम-कदम की ताल मिले तो

मन ही मन खुश हो लेंगे
हर इक शिकायत गम वम सारे
दो पल को रख परे…
चार कदम बस चार कदम
इक सांझ चलोगे साथ मेरे??
शब्द हरामी
शब्द कमीने
शब्द ने सब नष्ट किया
शब्द खिलाड़ी
शब्द व्यपारी
शब्दों ने सब भ्रष्ट किया
पोंछ कर ये शाब्दों का मरहम
लेकर अपने जख्म चले
चार कदम बस चार कदम
इक सांझ चलोगे साथ मेरे??
मैं हूं स्त्री
तुम मेरे पुरूष
मैं नर हूं
तुम मेरी मादा
जो पूरा है वो सपना है
इक सपना हम आधा-आधा
ये गुत्थी पेचीदा आदिम
इसे सुलझाते हम क्यों मरें?
चार कदम बस चार कदम
इक सांझ चलोगे साथ मेरे??
बिन बोले बिन कहे सुने कुछ
बस हाथों में हाथ धरे….

– स्वानंद किरकिरे

रक्तात वाहती राजे


सुधीर मुळीक
सुधीर मुळीक
सह्याद्रीच्या छाताडातून, नाद भवानी गाजे,
काळजात राहती अमुच्या, रक्तात वाहती राजे !!
तुफ़ान गर्जतो, आग ओकतो,
वाघ मराठी माझा !!
सन्मान राखतो, जान झोकतो,
तुफानं मातीचा राजा !!
झुकवून तुतारी माना, शंख नाद हा वाजे,
काळजात राहती अमुच्या, रक्तात वाहती राजे !!
उत्तुंग हिमालय, शान हिंदवी,
जगदंबेचा टिळा !!
सुराज्य थाटले, मेढ रोवली,
स्वातंत्र्याची शीळा !!
ही तलवार भवानी पाहून, तोफ फिरंगी लाजे,
काळजात राहती अमुच्या, रक्तात वाहती राजे !!
ते रक्तं सांडले, प्राण वेचले,
नसे उगाच बाता !!
जगणे त्यांचे, जगणे होते,
त्या वेगळ्याच वाटा !!
ही आहुती त्या वीरांची, काय तुझे नि माझे,
काळजात राहती अमुच्या, रक्तात वाहती राजे !!


– सुधीर मुळीक

तुला भेटलो


प्रथमच आधी प्रसंग ठरवून आणि आधी बांधलेल्या चालीवर लिहायचा प्रयत्न केलाय.
आवडेल अशी आशा आहे. तुमच्या प्रतिक्रिया जरुर कळवा. आणि हो, गाणं आवडलं तर नक्की शेअर करा..

अभिजीत

आजही नाहीच त्या दारात रांगोळी


http://www.marathikavitasangrah.com/2015/01/blog-post_16.html

फेकली फाडून सारी प्रेमपत्रे पण
ठेवली आहे तिने ती एक चारोळी

‘बेफिकिर’ झालेत मोसम माणसांपेक्षा
यायची यंदा दिवाळीऐवजी होळी

-‘बेफिकीर’!

MAGIC LIGHT


Photo – Soumitra Inamdar
समुद्रासमुद्राकडे पाठ करून तुम्ही सगळेच

बुडत चाललेल्या सूर्याकडे पाहणार्‍या मला पहाल तेंव्हा
संध्याकाळचं
नेमकं काय काय बुडत जातं पाण्यातयाची अंधुकशी कल्पना येईल तुम्हालाजसजसा काळोख पाण्याहून खोल होत जातोकाळंशार करत पाणीतळभर उतरू लागतो 

तसतसे
पाण्याखालचे मासे
स्वयंप्रकाशित होऊन
रंगीबेरंगी चमचमता
उत्सव सुरू करतात समुद्रतळाशी
तोवर
किनार्यावर उभा असलेला मी
उतरून आलेला असतो खोल
बर्‍याच पायर्‍या स्वतःच्या
अचानक कधीतरी पायर्‍या संपतात
आणि मी न घाबरता बिनदिक्कत
माझं पुढलं पाऊल ठेऊन देतो अज्ञातात
एकेक माणिक मोती दिसू लागतात
येऊ लागते मजा
पायर्‍याशिवाय उतरत जाण्याची
हळूहळू जाणीव होऊ लागते
आपल्या श्रीमंतीची
मग मी पुन्हा एकदा आख्खी रात्र
खर्च करायला सज्ज होतो
आणि माझ्या चेहर्‍यावर
कुठलातरी एक
MAGIC LIGHT दिसू लागतो…..

– सौमित्र