कोरड्या डोळयात माझ्या


कोरड्या डोळयात माझ्या गोठले पाणी कसे
चालताना पाय माझे थांबले कसे

काल कोठे काय झाले सांगतो आता मला
मात्र मी आता न वारा टेकतो भिंतीस मी Continue reading

जपानी रमलाची रात्र


तुझे विजेचे चांदपाखरू दीप-राग गात
रचीत होते शयनमहाली निळी चांदरात

रतीरत कुक्कुट साकुंडीवर आरोहूनी माड
चोच खुपसुनी फुलवीत होता पंखांचे झाड Continue reading

मुके पैंजण – सैराट


सैराट मध्ये परश्याने आर्चीसाठी लिहिलेली ही कविता तुम्हाला सिनेमा बघतांना कदाचित पूर्ण वाचता आली नसेल. सैराट सिनेमामधील त्यांच्या कॉलेजच्या noticeboard वर लावलेली ही कविता.

मुके पैंजण

एकटेपणाचे हे जीवघेने तट…
तू आता भराभर ढासळून टाक
पुन्हा कधीच न बांधण्यासाठी
फाटलेल्या आभाळाला
टाके घालून सांधण्यासाठी
कारण मी आता माझ्याकडचा रस्ता
झाडून पुसून साफ केलाय
तुझ्या पायातल्या
मुक्या पैंजणाला
मुक्त गाणी गाण्यासाठी
– प्रशांत काळे (एफ.वाय.बी.ए)

 

मूळ कवी – नागराज मंजुळे

सैराट

आज फिर वहीँ से गुजरा


जितेन्द्र जोशी

जितेन्द्र जोशी

आज फिर वहीँ से गुजरा
जहां हम मिले थे
मुझे आज वो दोनों मिले
जो बिछड़े थे
वो गुस्साए
अलसाये
ऊब चुके
दर्द में रुके
कारवाई में लगे थे Continue reading

जरी माझा तुझा हा


वैभव जोशी

वैभव जोशी

जरी माझा तुझा हा खेळ पुरता रंगला आहे
दोघातल्या एकाचा पराभव लांबला आहे

स्वतःशी चालली स्पर्धा , जगाशी घेउनी दावे Continue reading

लोकांनी


वैभव जोशी

वैभव जोशी

थेट केला न वार लोकांनी
लावले फक्त दार लोकांनी

मी जरा काय पाहिले मागे
म्यान केले नकार लोकांनी

थांबलो एक क्षण तुझ्या दारी
गाठले फार फार लोकांनी

– वैभव जोशी

तू ही


वैभव जोशी

वैभव जोशी

किती काळ झुरशील? हरशील तू ही !
विसरतात सारे, विसरशील तू ही ॥

लवंडेल जेव्हां कुपी आसवांची
सुगंधाप्रमाणे पसरशील तू ही ॥ Continue reading